เรื่องดีๆของการเดินทางด้วยระบบขนส่งสาธารณะ

Photo by Osman Ran on Unsplash

22:02 เริ่มบันทึก

FD3420 (23:30-00-40)เป็นการเดินทางขากลับเที่ยวดึกมากครั้งหนึ่ง โดยคิดว่าจะได้อยู่กับคนที่เรารักให้นานๆ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะที่เชียงใหม่แถวที่พ่อผมอยู่ พอหกโมงเย็นมันเงียบมาก

อ้อยอิ่งจนสองทุ่มครึ่งก็ให้เอารถออกมาส่งที่สนามบิน เช็คอินมาแล้วกับแอ๊พทราเวลโลๆได้ boarding pass PDF(แบบmail attached)แล้ว แต่ใช้ไม่ได้ตอนเดินมาให้เจ้าหน้าที่ตรวจก่อนจะผ่านเข้าไปด้านใน “มี boarding pass ของแอร์เอเชียมั๊ยคะ” “เอ่อ คือผมมีแต่แบบนี้ เพราะวันนี้พยายามใช้แอ๊พแอร์เอเชียแล้วมันไม่ขึ้น boarding pass ในpasses เหมือนขามา ลองทั้งวันแล้ว” “ถ้าแบบนี้คงไม่ได้นะค่ะ เจ้าหน้าที่แอร์เอเชียเขาจะบอกว่าใช้ไม่ได้คะ ลงไปprintใหม่ด้านล่างนะคะ”

ผมลงไปพิมพ์ใหม่ที่ตู้บริการอย่างว่าง่าย

cr: Unsplash

มานั้งนึกคิดดู การที่เราออกไปใหนๆ และใช้บริการขนส่งสาธารณะมันมีข้อดีอยู่เยอะเลย โดยเฉพาะกับการเดินทางโดยเครื่องบินที่มีข้อจำกัดมากมาย มันทำให้เราได้ฝึกตน ฝึกจิตฝึกใจ ต้องทำให้ได้และเข้ากับระเบียบปฏิบัติที่เขาตั้งไว้ มันดูเหมือนอะไรบ้างอย่างในตัวลดลง แปลกตรงที่มันรู้สึกดี

ผมมาเชียงใหม่เหมือนจะปีละหนึ่งถึงสองครั้ง ชีวิตที่กรุงเทพกับที่นี่มันต่างกันมาก เวลามันช้าลงจริงๆ

ถึงตอนนี้ 22:43 อีกไม่กี่นาทีก็จะเรียกขึ้นเครื่อง ในใจยังไม่แน่ใจว่าพร้อมไม๊กับการกลับไปเจอสังคมเมืองหลวง

22:45 หยุดบันทึก

23:04 เรียกขึ้นเครื่อง

23:30 เครื่องถูกผลักออกจากท่า

ระหว่างที่เครื่องถูกผลักออกก็เจอข้อดีของการเดินทางคนเดียวโดยเครื่องบินอีกข้อหนึ่ง ได้เห็นแบบจำลองเรื่องกรอบกำแพงส่วนตัวของแต่ละคนชัดเจน ทุกคนได้คนละสิทธิ์ ที่นั้ง26cของผมกรอบกำแพงของผม

ลองมองแบบซูมภาพออกมา ดูเหมือนทุกคนมีกันคนละเซลคล้ายเอ๊กซ์เซล ใครมากับเพื่อนหรือญาติ กำแพงด้านข้างก็จะไม่มีก็จะดูสบายขึ้นหน่อย ส่วนผมตอนแรกที่นั้ง26b มีคนนั่งติดกับผม แต่26aไม่มีใครนั้งว่างอยู่ พอเครื่องถูกผลักออกจากท่าคุณ26b เลยขยับไปนั้ง26a ทำให้เรามีระยะห่าง ทำให้สบายขึ้นโดยไม่ต้องมีรีเลชั่น เพราะฉะนั้นคนถ้าไม่สนิทแต่มีระยะห่าง ก็จะทำให้รู้สึกสบายและปลอดภัยต่อกัน

Photo by Kay on Unsplash

ตลอดการเดินทางเกือบหนึ่งชั่วโมงโดยเครื่องบินครั้งนี้ จากพื้นโลกลอยขึ้นฟ้าไปที่สามหมื่นสองพันฟุตหรือประมาณสิบกิโล ได้อยู่กับตัวเองหลับตาคิดอะไรได้หลายเรื่องและปลงไปด้วย เพราะลอยอยู่เหนือพื้นโลกสิบกิโลด้วยแหละ หลุดพ้นจากการยืดติด(แรงดึงดูด) แล้วลอยอยู่บนฟ้าซึ่งตอนอยู่บนพื้นโลกถ้ามองหาสวรรค์ก็จะมองขึ้นมาบนฟ้า และเชื่อว่าแม่ก็อยู่แถวๆนั้น ตอนนี้ผมอยู่บนฟ้าแล้วคงจะใกล้กับแม่อยู่บ้าง(รักและคิดถึงแม่นะครับ)

00:25 เครื่องแตะรันเวย์แบบนุ่มนวล มาถึงก่อนกำหนดสิบห้านาที

หรือทั้งหมดมันก็แค่ “เริ่มต้น, ดำเนินการ และสิ้นสุดลง ธรรมดาๆ แค่นั้นเอง”

02:13 จบบันทึก

บันทึกโดย เอ๋ ตาโต โลกุตรปัญญา

Left Photo by Ava Sol on Unsplash

Right Photo by Tanya Trofymchuk on Unsplash

ปรากฎครั้งแรกบนเฟสบุคส่วนตัวของผมเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 2561 และพยายามเขียนส่งให้ทรูอินเทรนด์เพราะหวังเงินสามร้อย เมื่อวันที่ 9/05/2563 แต่ไม่ผ่านการพิจารณา  #ความรัก

No Responses

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Tags
Beans on Toast boarding pass Grilled Cheese heel Lu Rou Fan OMURICE Poutine กรอบกำแพง การเดินทาง การเดินทางโดยเครื่องบิน ขนส่งสาธารณะ คงจะใกล้กับแม่อยู่บ้าง ความทุกข์ ความสุข ความสุขคือ จิตใจ ชาวไต้หวัน ตั๋วเครื่องบิน ที่นั้ง26b บริการขนส่งสาธารณะ บันทึก ประเทศญี่ปุ่น ปลอดภัยต่อกัน พิมพ์ตั๋วเครื่องบินเอง พื้นโลก มองขึ้นมาบนฟ้า มองหาสวรรค์ รักและคิดถึงแม่นะครับ รู้สึกสบาย รู้สึกสบายและปลอดภัยต่อกัน ร่ำรวย สหรัฐอเมริกา สังคมเมืองหลวง สามหมื่นสองพันฟุต หลุดพ้น หลุดพ้นจากการยืดติด อังกฤษ อาหารทำไว เชียงใหม่ เชื่อว่าแม่ก็อยู่แถวๆนั้น เช็คอิน เรียกขึ้นเครื่อง เอ๊กซ์เซล แคนาดา แอร์เอเชีย